Καθώς η γη έχει γίνει πέτρα και τα πνεύματα περιφέρονται Στο καφασωτό της ζωής από τυλιγμένο κισσό και σφυρήλατο σίδερο, δεν μπορώ να καταλάβω έναν κόσμο χωρίς δέντρα και τα υπέροχα πράσινα μάτια σου με τα χείλη να πειράζουν Ένα μείγμα ρομαντισμού σε μια οθωμανική βρύα. Ή ένα δάσος δίχως φύλλα ή μια βόλτα στο δάσος Με άμβρα και βελανιδιές όπου κάποτε στέκονταν τα κάστρα Εκεί που κάναμε έρωτα κάτω από το κουβούκλιο του φεγγαριού Και τα αστέρια πολυέλαιοι του Κρόνου δαχτυλίδια Σε ένα κέρας από απαλό γρασίδι και τζίνσενγκ. Σαν τα σπουργίτια φτερουγίζουν προς το πέταλο ανάπαυσης Με τραγούδια των κεχριμπαρένιων λιβαδιών Φιλιόμαστε στη σκιά της ισημερίας Και το τροπικό δάσος με τους μονόκερους Καθώς φοράς το φωτοστέφανο του Θεού.